88. artıq gündəlik yazmağa çətinlik çəkirəm. sözlərdən iyrənməyə və nəyisə ifadə etməyimdə istəyim ölüb. hər şeyi kadr kimi görürəm. insanların söhbətlərini yadımda saxlamıram. ancaq hərəkətlərini beynimdə şəkil tək çəkirəm. bir tərəfdən rahat, bir tərəfdən dəhşət sıxıntı içindəyəm. bir gün ərzində dəyişir. əgər 1 saat rahat oluramsa, qalan saatları narahatlıqlar başlayır. amma bu narahatlığımın səbəblərini anlayıram. onu həll etmək üçün planlar cızıram ki, gələcəkdə cüdama çevrilməyim.